Warto wiedzieć

Jak dojść na Bukowe Berdo

Jak dojść na Bukowe Berdo

Bukowe Berdo to kie­ru­nek, który usa­tys­fak­cjo­nuje na­wet naj­bar­dziej wy­ma­ga­ją­cych tu­ry­stów. Rozciągają się z niego naj­pięk­niej­sze biesz­czadz­kie wi­doki, nie jest ani cza­sowo ani kon­dy­cyj­nie zbyt wy­ma­ga­jące i co ważne, dla osób spra­gnio­nych kon­taktu z na­turą, nie ma tam dzi­kich tłu­mów, ja­kie spo­tkamy w dro­dze na Tarnicę czy Połoninę Wetlińską.
Na pa­smo Bukowe Berdo, które ma 3 kul­mi­na­cyjne szczyty: 1201, 1238 oraz 1311 m n.p.m., dojść można z kilku stron. Najbardziej po­pu­lar­nym i naj­ła­god­niej­szym wej­ściem jest żółty szlak wio­dący z Mucznego.

Krowa wita na szlaku
Muczne to mała miej­sco­wość do któ­rej do­trzemy od­bi­ja­jąc z wiel­kiej pę­tli biesz­czadz­kiej w Stuposianach. Lokalizacja ta, i nie do końca kom­for­towa (dość dziu­rawa) droga do niej spra­wia, że nie ma tam tu­ry­stycz­nego ob­lę­że­nia. Większość przy­jezd­nych sta­wia bo­wiem na szlaki w oko­li­cach Wołosatego, Ustrzyk Górnych, Wetliny, czy Smereku.
W dro­dze do Mucznego czeka nas jedna z biesz­czadz­kich atrak­cji w po­staci Zagrody Żu­brów, gdzie mamy nie­po­wta­rzalna oka­zję aby po­dzi­wiać na żywo okazy tych zwie­rząt.
O tym, że do­tar­li­śmy na miej­sce, czyli po­czą­tek szlaku, upewni nas cha­rak­te­ry­styczny bu­dy­nek ho­telu w Mucznem. Odbijając na prawo od niego z ła­two­ścią od­naj­dziemy wej­ście na trasę wio­dącą na Bukowe Berdo.
Wchodząc na szlak za­pewne mi­niemy jedną z re­pre­zen­tan­tek tej biesz­czadz­kiej miej­sco­wo­ści, czyli biało-rudą… krowę z dzwo­necz­kiem. Widać na­zwa miej­sco­wo­ści zobowiązuje.

Widoki nie do za­stą­pie­nia
Znaczna część szlaku, który zaj­muje nieco po­nad go­dzinę prze­biega w le­sie. Wejście nie jest zbyt wy­ma­ga­jące, choć na­po­tkamy kilka stro­mych po­dejść. Jednak z ła­two­ścią po­ra­dzą so­bie z nimi na­wet dzieci (ma­jące od­po­wied­nie obu­wie!). Zresztą na tra­sie na­po­tkamy kilka sym­pa­tycz­nych miejsc do od­po­czynku, więc na­wet osoby o słab­szej kon­dy­cji z pew­no­ścią po­do­łają.
Gdy w końcu stro­mymi scho­dami wyj­dziemy z lasu czeka nas jesz­cze do po­ko­na­nia kil­ku­na­sto­mi­nu­towy frag­ment na od­kry­tym te­re­nie wśród traw i krze­wów (w za­leż­no­ści od pory roku). Docierając do dro­go­wska­zów wska­zu­ją­cych ko­lejne kie­runki tras (tam krzy­żuje się szlak żółty z nie­bie­skim), prze­ko­namy się, że było warto tu przyjść. Do wy­boru mamy dal­szy szlak w kie­runku schro­ni­ska stu­denc­kiego „Koliba” (w prawo) a na­stęp­nie do Widełek oraz bar­dziej spek­ta­ku­larną trasę w kie­runku Wołosatego
Wędrówka grzbie­tem Bukowego Berda, upstrzo­nego na­da­ją­cymi ty­powo gór­ski kli­mat pia­skow­co­wymi skał­kami, do­star­cza nie­za­po­mnia­nych wra­żeń, choć le­piej nie wy­bie­rać się tam w po­rze wietrz­nej. Idąc grzbie­tem na naj­wyż­szy szczyt (1311 m n. p. m.), mamy przy do­brej po­go­dzie oka­zję po­dzi­wiać pa­no­ramę Lutowisk, Mucznego, Kopy Bukowskiej, Halicza, Rozsypańca, Szerokiego Wierchu, Połonin oraz Rawek, jak rów­nież naj­bliż­szej po­ło­żo­nych pasm ukra­iń­skiej czę­ści Bieszczadów.
Dla spra­gnio­nych więk­szej ilo­ści gór­skich wra­żeń, po­le­camy dal­szą wę­drówkę w kie­runku Tarnicy i póź­niej­sze zej­ście do Wołosatego lub Ustrzyk Górnych. Trasy te jed­nak, ze względu na swoją dłu­gość i czas przej­ścia (od Mucznego do Wołosatego ok. 5 go­dzin, a do Ustrzyk Górnych bli­sko 6 godz.) wy­ma­gają do­brego przy­go­to­wa­nia kondycyjnego.

tablica pamiatkowa

Marian Hadło (27.03.1935 — 12.08.2007)
Honorowy Członek GOPR, w la­tach 1972 — 90 był pre­ze­sem Grupy Bieszczadzkiej GOPR, le­karz, fo­to­gra­fik, spo­łecz­nik, prze­wod­nik PTTK. Na Bukowym Berdzie znaj­duje się po­świę­cona jego pa­mięci ta­blica, ufun­do­wana przez przyjaciół.

Z pew­no­ścią wiele osób za­cie­ka­wić może ta­blica za­miesz­czona na jed­nym z ta­ra­sów wi­do­ko­wych — po­świę­cona Marianowi Hadle. Otóż był on pre­ze­sem Bieszczadzkiej Grupy GOPR, któ­rego pa­mięć w ten spo­sób uho­no­ro­wano.
Partie grzbie­towe po­ni­żej po­ło­niny bu­ko­wego Berda ma­sowo po­ra­sta ja­rzę­bina. Ponadto wy­stę­puje tu­taj m.in. kilka bar­dzo rzad­kich ga­tun­ków ta­kich jak: gro­szek wschod­nio­kar­packi, dzwo­nek sze­ro­ko­listny, tu­rzyca dacka, tu­rzyca skalna, czy za­raza ma­cie­rzan­kowa.
Bukowe Berdo można śmiało na­zwać jed­nym z naj­pięk­niej­szych miejsc w Bieszczadach — jed­nak uroku tego miej­sca nie od­da­dzą na­wet naj­bar­dziej ma­low­ni­cze opisy. Tam po pro­stu trzeba pójść!

Polecane szlaki:
MUCZNEBUKOWE BERDO
Czas przej­ścia: w górę: 1.15 h; w dół: 0.45 h
WIDOKI:

ATRAKCYJNOŚĆ:
ZATŁOCZENIE:
TRUDNOŚĆ:

 

WOŁOSATE – BUKOWE BERDO
Czas przej­ścia: w górę: 4.00 h; w dół: 2.45 h
WIDOKI:
ATRAKCYJNOŚĆ:
ZATŁOCZENIE:
TRUDNOŚĆ:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>